Trance Planet

00:00 Kiedy Terry otworzyła szafę w pokoju swojego 19-letniego syna, znalazła pakunek, którego zawartość sprawiła, że wezwała policję do własnego dziecka. 00:25 Dzień dobry, dobry wieczór, w zależności od tego, kiedy się słyszymy. A słyszymy się już, we wrześniu. Za nami seria Zabójcze Wakacje, a przed nami powrót do Zbrodni po Nordycku. Zasubskrybujcie więc podcast, aby nie umknął Wam start serii, który zbliża się wielkimi krokami. Dziś z kolei opowiem Wam o sprawie, która mrozi krew w żyłach i pokazuje, że czasami rodzice muszą podjąć jedną z najtrudniejszych decyzji. I żadna nie wydaje się dobra. 00:57 Jeszcze chciałam Wam podziękować za wspieranie na YouTube oraz postawione kawki. A teraz zapraszam do wysłuchania dzisiejszej historii. 01:21 1 marca 2021 roku Terry Cowie zajmowała się domem. W pewnym momencie weszła do pokoju swojego 19-letniego syna Briana, żeby tam trochę posprzątać i odłożyć kilka rzeczy na miejsce, jak to robiła zazwyczaj. 01:36 W pewnym momencie otworzyła jedną z szaf i zauważyła duży plastikowy pojemnik. W środku znajdowały się dwa pakunki, owinięte białymi workami na śmieci. Jeden z nich był zaskakująco ciężki. Terry nie miała pojęcia, co Brian tam schował. Kiedy jednak zaczęła rozrywać kolejne warstwy plastiku, zobaczyła coś tak makabrycznego, że natychmiast zadzwoniła do męża i kazała mu wracać do domu. Niedługo później wybrała numer alarmowy, zgłaszając własnego syna na policji. 02:09 Dlaczego to zrobiła? Aby to zrozumieć, zacznijmy od tego, kim był Brian. 02:16 Brian Cowie urodził się 10 stycznia 2002 roku. Mieszkał z rodzicami Terry i Brianem seniorem oraz młodszym bratem Andy. Kiedy miał około 7 lat, rodzina przeprowadziła się do Grand Junction w Colorado. Miasto liczy około 65 tysięcy mieszkańców. 02:34 Leży pośród czerwonych skał i zielonych wzgórz, a okolica słynie z sadów, winnic oraz licznych tras pieszych i rowerowych. Było więc tam spokojnie, blisko natury i znacznie taniej niż w większych miastach Colorado. 02:49 Rodzina zmieszkała w dużym domu z pięcioma sypialniami. Posesja była rozległa, otoczona zielenią i zapewniała rodzinie dużą prywatność. Terry zaczęła tam prowadzić niewielki punkt opieki, w którym mogła jednocześnie zajmować się maksymalnie ośmiorgiem dzieci. Pierwsze problemy Briana pojawiły się jednak jeszcze przed przeprowadzką. Gdy miał około pięciu lat, trudno było mu się skupić podczas lekcji. Łatwo się rozpraszał, był bardzo energiczny i nie potrafił długo usiedzieć w miejscu. 03:20 Po przeprowadzonych badaniach zdiagnozowano u niego ADHD i rozpoczęto leczenie. 03:26 W kolejnych latach coraz bardziej widoczne stawały się również jego trudności w relacjach z rówieśnikami. Brian nie nawiązywał łatwo znajomości, ale nie był po prostu cichy czy nieśmiały. Potrafił celowo prowokować innych i sprawdzać, jak daleko może się posunąć. Jeśli wiedział, że konkretnym zachowaniem wyprowadzi kogoś z równowagi, czasami robił to właśnie po to, aby zobaczyć jego reakcję. Miał też bardzo specyficzne poczucie humoru. Żartował z broni, przemocy i śmierci, często w zupełnie nieodpowiednich momentach. 04:02 Część uczniów uważała, że jest zarozumiały i męczący. Inni zaczęli się go obawiać. Sam Brian nie wydawał się szczególnie przyjęty tym, że nie był lubiany. Trzymał się głównie kilku osób, które akceptowały jego sposób bycia i traktowały makabryczne komentarze jako przejaw czarnego humoru. Wtedy jeszcze nikt nie wiedział, że zainteresowanie Briana przemocą nie ograniczało się wyłącznie do niestosownych żartów. Kiedy miał około 17 lat, sytuacja w szkole stała się na tyle poważna, że na rozmowę wezwano jego rodziców. 04:37 Usłyszeli wtedy, że pozostali uczniowie nie czują się przy nim bezpiecznie. Ostatecznie Brian został przeniesiony do placówki działającej w mniej tradycyjny sposób, która pozostawiała uczniom więcej swobody, ale też wymagała od nich większej odpowiedzialności za naukę. W podobnym czasie przeszedł też kolejne badania. Poza rozpoznanym wcześniej ADHD zdiagnozowano u niego także spektrum autyzmu oraz depresję. Specjaliści podejrzewali również, że mogą występować u niego objawy psychotyczne i dlatego zalecili pogłębioną diagnostykę. 05:14 Terry i jej mąż próbowali znaleźć miejsce, w którym Brian mógłby przejść dokładniejsze badania. Dzwonili do wskazanych specjalistów, ale żaden z nich nie mógł go przyjąć. Najbliższe możliwości były dopiero w Denver, co bardzo utrudniało regularne wizyty. Ostatecznie rodzina nadal nie wiedziała, czy podejrzenia lekarzy były słuszne. 05:36 Trzeba jednak podkreślić, że to, co się wydarzyło później, nie może być oczywiście tłumaczone tym, że zdiagnozowano u niego ADHD, spektrum autyzmu czy depresję. Natomiast na pewno niepokojące były jego konkretne zachowania, narastająca fascynacja zabijaniem i myśli, których przez długi czas nie ujawniał nawet najbliższym. 05:59 W 2021 roku Brian miał 19 lat. Był wysoki i postawny, miał krótkie, brązowe włosy, niebieskie oczy oraz okulary w takich wąskich, prostokątnych oprawkach. Ubierał się w sposób, który nie wyróżniał go z tłumu, najczęściej w dżinsy i koszulkę albo bluzę z długim rękawem. Nadal też mieszkał z rodzicami i bratem w domu rodzinnym, ukończył szkołę średnią, zrobił prawo jazdy i kupił szarego Forda 500. 06:31 Od sierpnia 2020 roku pracował też w supermarkecie Safeway, a od czasu do czasu spotykał się z kilkoma znajomymi. Z zewnątrz można było odnieść wrażenie, że po wcześniejszych problemach jego życie wreszcie zaczęło się układać. Miał pracę, samochód i plany na przyszłość. Rodzice nie wiedzieli jednak, że od kilku miesięcy przygotowywał coś, co wkrótce zamienił spokojny dom w miejsce zbrodni. 06:58 Wzorny spokój w życiu rodziny Cowie przerwały wydarzenia, które rozegrały się pod koniec lutego 2021 roku. 07:06 W sobotę, 27 lutego, Brian wsiadł do swojego szarego Forda i wyjechał z domu. Kilka godzin później, około drugiej w nocy, obudził rodziców telefonem. Powiedział, że pojechał nad rzekę, żeby pobyć sam i trochę pomyśleć. Ale jego samochód utknął w wodzie. Brian znajdował się przy Blue Heron Boat Ramp. Zaledwie kilka minut jazdy od domu. Była to pochylnia prowadząca prosto do rzeki Colorado, wykorzystywana do wodowania łodzi. 07:36 Terry i Brian Senior natychmiast pojechali na miejsce, a później wezwali również policję. Ich syn był przemoczony, trząsł się z zimna i był bez spodni, które wcześniej zdjął. Poza tym nic mu jednak się nie stało. Funkcjonariusze pozwolili mu się ogrzać w radiowozie i zapytali, jak właściwie zdołał wjechać samochodem do rzeki. Brian wyjaśnił, że zaparkował na pochylni, ponieważ chciał odpocząć i zebrać myśli. Kiedy próbował odjechać, koła straciły przyczepność i auto nie mogło pokonać stromego podjazdu. 08:09 Próbował ruszyć na niższym biegu, a później zaczął manewrować, licząc, że w ten sposób wydostanie się na górę. Zamiast tego Ford osunął się jeszcze niżej i zaczął nabierać wody. Brian zdążył wydostać się z kabiny, zanim sytuacja stała się naprawdę niebezpieczna. 08:27 Policjanci upewnili się jeszcze, że w aucie nie było nikogo więcej. Brian zapewnił ich, że przyjechał sam. Początkowa atmosfera była dość luźna. Wszystko wyglądało na kosztowny, ale jednak niegroźny błąd niedoświadczonego kierowcy. Terry wspomniała nawet, że razem z mężem kazali synowi czekać uzyskaniem prawa jazdy niemal do 18 urodzin, ponieważ bali się, że wcześniej zrobi coś nierozsądnego. Jeden z policjantów zażartował, że tej nocy ucierpiały jedynie duma Briana i samochód wart około 7 tysięcy dolarów. 09:02 Rodzice byli przede wszystkim wdzięczni, że syn wyszedł z wody bez obrażeń. Zabrali go więc do domu, żeby mógł założyć suche ubrania i się ogrzać. Sami wrócili nad rzekę około 3 nad ranem, kiedy pomoc drogowa rozpoczęła wyciąganie Forda. I właśnie wtedy atmosfera się zmieniła. Na tylnej części samochodu zauważono dużą ilość jakiejś czerwonej substancji. Wypływała spod tablicy rejestracyjnej i spływała po zderzaku. 09:33 Jeden z funkcjonariuszy powiedział, że wygląda jak krew. Policjan zapytał rodziców, czy Brian mógł się skaleczyć podczas wychodzenia z samochodu. Być może przez adrenalinę nawet tego nie zauważył. Terry zadzwoniła więc do syna i poprosiła, aby dokładnie sprawdził, czy nie ma żadnych ran. Brian stanowczo zaprzeczył. Zapewniał, że nic mu się nie stało i brzmiał na zaskoczonego informacją o czerwonych śladach. Bardziej interesowało go to, czy udało się już wydobyć samochód. Później zasugerował, że substancja mogła być sztuczną krwią, którą używał podczas zajęć z efektów specjalnych. 10:10 W bagażniku miał kilka pojemników, a jeden z nich mógł się otworzyć i zalać wnętrze auta. Wyjaśnienie brzmiało dość osobliwie, ale na tamtym etapie nikt nie miał powodu, aby od razu podejrzewać najgorsze. Ford został w końcu wyciągnięty z rzeki. Funkcjonariusze nie mogli jednak otworzyć bagażnika, który był zamknięty. a zalanie dodatkowo utrudniało dostęp do środka. Samochód oddano więc rodzinie. Auto nie chciało już zapalić i właściwie nic w nim nie działało. 10:41 Brian senior postanowił jednak sprawdzić, czy uda się je uratować. Odłączył akumulator i próbował go naładować. Zaczął też usuwać wodę z wnętrza. Chciał jak najszybciej doprowadzić samochód do porządku, ponieważ Brian potrzebował go, aby dojeżdżać do pracy. 10:59 Na razie rodzice nadal wierzyli, że był to jedynie wypadek. Ich syn wjechał autem do rzeki, ale wrócił do domu cały i zdrowy. Nie wiedzieli jeszcze, że czerwona substancja na zderzaku była pierwszym dowodem na to, że Brian nie powiedział im prawdy o tej nocy. Następnego dnia Brian senior zaczął porządkować zalany samochód. Dalej usuwał wodę z wnętrza, wyjmował pozostawione tam przedmioty i próbował sprawdzić, czy Forda da się jeszcze uruchomić. 11:30 Nie skończył wszystkiego od razu, dlatego w poniedziałek, 1 marca ponownie zabrał się do pracy. Kiedy otworzył schowek, przed siedzeniem pasażera zobaczył duży, kuchenny nóż. Całkowicie zanurzony w wodzie. Był to jeden z największych noży, jakie zwykle znajdują się w kuchennym zestawie. Ojciec nie wiedział, po co Brian woził go w samochodzie. ale odłożył go razem z pozostałymi rzeczami i sprzątał dalej. Chwilę później w pobliżu drzwi pasażera znalazł brązowy portfel. 12:00 Początkowo sądził, że należał do syna. Kiedy jednak zajrzał do środka, zobaczył dokumenty wystawione na nazwisko Warren Bruce Burns. Brian Senior nigdy wcześniej nie słyszał o tym człowieku. W portfelu znajdowała się m.in. karta ubezpieczenia społecznego oraz wizytówka Agencji Pracy Tymczasowej Labor Ready, działającej później pod nazwą People Ready. Ojciec zadzwonił pod widoczny na niej numer. Wyjaśnił, że znalazł portfel Warrena i chciał sprawdzić, czy mężczyzna był związany z tą firmą. 12:33 Okazało się, że Warren od kilku lat regularnie podejmował za jej pośrednictwem dorywcze zlecenia. Tego ranka jednak nie pojawił się w pracy, co od razu wzbudziło niepokój pracowników. Nigdy wcześniej mnie opuścił dnia bez uprzedzenia. Brian senior przekazał więc swoje dane i poinformował, że portfel znajduje się w jego domu. Zaraz potem zadzwonił do syna. Zapytał go, dlaczego w jego samochodzie znalazł portfel obcego mężczyzny. 13:03 19-latek odpowiedział, że natknął się na niego podczas spaceru w pobliżu przystani. Zabrał go ze sobą, ale później samochód wpadł do rzeki i przez całe zamieszanie zupełnie zapomniał o znalezisku. Zapewniał też, że nie znał Warrena Barnesa i nigdy wcześniej go nie spotkał. 13:21 Mówił spokojnie i brzmiał bardzo przekonująco. Ojciec chciał mu wierzyć, ale trudno było całkowicie zignorować to, co znalazł. Najpierw spod tablicy rejestracyjnej wypływała substancja przypominająca krew. Potem znalazł duży nóż w samochodzie syna, a na koniec portfel człowieka, który właśnie nie pojawił się w pracę. 13:44 Każde z tych szczegółów osobno można byłoby pewnie jeszcze jakoś wyjaśnić, ale razem te rzeczy zaczynały wyglądać coraz bardziej niepokojąco. Brian senior jednak na razie odłożył swoje podejrzenia na bok. Nie wiedział, że niemal w tej samej chwili jego żona dokonała w pokoju syna znacznie bardziej makabrycznego odkrycia. 14:07 Tego popołudnia Terry zajmowała się domowymi obowiązkami. W pewnym momencie weszła do pokoju Briana, żeby tam posprzątać. I tu wracamy do momentu, od którego zaczęła się ta historia. Kiedy w szafie Terry zauważyła dwa pakunki i jeden z nich wydał jej się wyjątkowo ciężki, Uznała, że musi zobaczyć, co tam jest w środku. Przede wszystkim też dlatego, że na worku, którym owinięty był pakunek, zauważyła larwę. 14:38 Wiedziała więc, że to nie mogły być ani ubrania, ani jakieś rzeczy, które Brian chciał po prostu ukryć przed rodzicami. 14:46 Postanowiła zabrać pakunek do kuchni, położyła go w zlewie i zaczęła otwierać Pod pierwszą warstwą plastiku zobaczyła zaschniętą krew Wciąż nie wiedziała jednak, co znajdowało się wewnątrz Dopiero kiedy rozchyliła kolejny worek, dostrzegła ludzkie ucho Po chwili zobaczyła całość W pakunku znajdowała się odcięta głowa Terry nie mogła już sobie tłumaczyć tego wszystkiego tym, że był to jakiś rekwizyt związany z zainteresowaniami Briana. 15:19 Miała tu na myśli efekty specjalne albo kryminalistykę. Była pewna, że to ludzka głowa. W domu nadal przebywały dzieci, którymi tego dnia się opiekowała. Nie wiadomo, czy w tym czasie spały, bawiły się w innym pokoju, czy znajdowały gdzieś w pobliżu. W każdym razie Terry musiała jednak zachować na tyle dużo kontroli, aby żadne z nich nie weszło do kuchni, I nie zobaczyło makabrycznego znaleziska. Brian nie przebywał wówczas w domu, co dawało jej chwile na podjęcie decyzji. 15:50 Najpierw zadzwoniła do męża. Powiedziała mu, żeby rzucił wszystko i natychmiast przyjechał. 15:58 Brian senior nie zadawał pytań. Gdy dotarł na miejsce i zobaczył, co znajdowało się w zlewie, przykrył szczątki kuchennymi ścierkami. Nie chciał, aby ktokolwiek musiał na nie patrzeć. Terry w tym czasie dzwoniła do rodziców swoich podopiecznych. Powiedziała jedynie, że w domu wydarzyła się pilna sytuacja rodzinna i poprosiła, aby natychmiast odebrali swoje dzieci. Dopiero później już z doniesień medialnych dowiedzieli się, o co chodziło. Rodzice Briana wiedzieli już, że muszą wezwać policję. 16:30 Obawiali się jednak, że jeśli zrobią to od razu, syn może dowiedzieć się o odkryciu i uciec. Najpierw postanowili więc go sprowadzić do domu. 16:41 Ponieważ Ford nie nadawał się do jazdy, Brian pożyczył tego dnia samochód Andy'ego, swojego brata, i pojechał odwiedzić swoją dziewczynę. Planował wrócić dopiero za kilka godzin. Rodzice napisali mu jednak, że brat pilnie potrzebuje auta i poprosili, aby przyjechał wcześniej. Brian nie miał powodów, aby podejrzewać podstęp. Uwierzył rodzicom i wrócił do domu. Terry zaczekała, aż zobaczy samochód wjeżdżający na posesję. Dopiero wtedy wybrała numer alarmowy. 17:11 Poinformowała dyspozytorkę, że w szafie swojego 19-letniego syna znalazła pakunek, w którym prawdopodobnie znajdowała się ludzka głowa. Zapytana, skąd miała pewność, wyjaśniła, że podczas otwierania worka zobaczyła ucho. W jej głosie wyraźnie było słychać panikę. 17:30 Terry wspominała również, że Brian od dawna interesował się zbrodniami i makabrycznymi tematami. Rodzice sądzili jednak, że próbuje skierować tę fascynację w bezpieczną stronę, ponieważ rozważał pracę technika kryminalistyki. Dyspozytorka chciała też wiedzieć, czy chłopak ma dostęp do broni. Terry przyznała, że prawdopodobnie posiadał strzelbę, dlatego rodzice zamierzali ją zabezpieczyć, zanim pozwolą mu wejść do pokoju. Wyjaśniła również, że otwarty pakunek przyniosła do kuchennego zlewu. 18:01 W szafie pozostał też drugi, którego nie odważyła się sprawdzić. Do chwili przyjazdu policji wszystkie dzieci zostały już odebrane przez rodziców. Terry, jej mąż oraz obaj synowie czekali przed domem przy żwirowym podjeździe. Funkcjonariusze podjechali bez sygnałów, aby nie spłoszyć Briana. Podeszli do niego spokojnie i powiedzieli, że jego rodzice znaleźli w pokoju coś niepokojącego. Dziewiętnastolatek nie próbował zaprzeczać, a nie udawać, że nie wie o co chodzi. 18:34 Przyznał, że w szafie znajdowały się ludzka głowa i dłonie. Wyjaśnił, że należały do Warrena Barnesa mężczyzny, który niedawno zaginął. Następnie zupełnie spokojnie powiedział policjantom, że sam go zamordował. Użył noża i zaatakował go pod wiaduktem. 18:54 Kiedy funkcjonariusz zapytał go o powód, Brian wyjaśnił, że od dawna zastanawiał się, jakie to uczucie odebrać komuś życie. Policjant chciał też wiedzieć, skąd znał nazwisko ofiary. Brian powiedział, że odczytał je z dokumentów znajdujących się w portfelu. Wcześniej nigdy nie spotkał tego człowieka i nic o nim nie wiedział. Opowiedział, że podczas nocnej jazdy zauważył w pobliżu torów niewyraźny kształt. Zatrzymał samochód, podszedł bliżej i odkrył, że pod wiaduktem śpi mężczyzna. 19:28 Nóż miał pozostawić w zatopionym Fordzie. Wtedy przyznał również, że ten nocny wypadek nad rzeką był bezpośrednio związany z zabójstwem. Samochód utknął w wodzie, kiedy próbował się pozbyć ciała Warrena. Pozostałe szczątki miały już płynąć z nurtem Colorado. Na tym etapie policjant zakończył to krótkie przesłuchanie, reszta miała się odbyć już na komisariacie. Następnie przeszukał dokładnie Briana, aby upewnić się, że nie ma przy sobie broni. 19:59 Chłopak mierzył około 185 cm i ważył mniej więcej 90 kg. 20:05 ale nie stawiał żadnego oporu. Zachowywał się uprzejmie, wykonywał polecenia i nie próbował uciekać. Dlatego początkowo nie założono mu kajdanek. Po umieszczeniu w radiowozie Brian powiedział pilnującej go policjantce, że od kilku dni odczuwał bardzo silny lęk i nie czuł się najlepiej. Nadal jednak zachowywał się spokojnie. W tym czasie drugi funkcjonariusz wszedł do domu razem z Brianem seniorem. Szczątki nadal leżały w kuchennym zlewie przykryte ścierkami. 20:38 Ojciec nie chciał już na nie patrzeć. Wyjaśnił, że razem z Terry nie powiedzieli synowi o odkryciu, ponieważ obawiali się, że ucieknie. Policjant odchylił materiał i potwierdził, że w zlewie rzeczywiście znajdowała się odcięta ludzka głowa. Natychmiast poprosił o wezwanie śledczych i zabezpieczenie budynku. Brian Senior opowiedział wtedy o wszystkim, co wydarzyło się od nocnego telefonu syna. Przyznał również, że podczas sprzątania Forda wyjął z niego nóż, portfel, butelki oraz kilka innych przedmiotów. 21:12 Nie wiedział wtedy, że samochód może zawierać dowody zabójstwa. Chciał jedynie usunąć wodę i przygotować auto do naprawy. Wszystkie wyjęte rzeczy pozostawił w garażu. Samochód zdążono już odholować do warsztatu, gdzie mechanicy mieli sprawdzić, czy uda się go uruchomić. Kiedy ojciec zrozumiał, co naprawdę wydarzyło się nad rzeką, natychmiast zadzwonił do warsztatu i polecił, aby nikt nie dotykał Forda. 21:38 Śledczy musieli więc zabezpieczyć kilka miejsc – dom rodziny Cowie, przedmioty wyjęte z auta, sam samochód oraz okolice wiaduktu i przystani, gdzie według Briana znajdowały się pozostałe szczątki Warrena. Terry słuchała, jak funkcjonariusze przekazują sobie kolejne informacje, aż w końcu osunęła się na kolana i zaczęła płakać. Jeszcze kilkanaście godzin wcześniej martwiła się, czy syn nie ucierpiał w wypadku. Później próbowała uwierzyć w jego wyjaśnienia dotyczące sztucznej krwi, noża i znalezionego portfela. 22:10 Teraz Brian spokojnie przyznał, że zabił człowieka, a samochód zatopił podczas próby pozbycia się jego ciała. Dla jego rodziców był to nie tylko szok związany z odkryciem zbrodni. W jednej chwili zrozumieli również, że ich dotychczasowe życie się skończyło, a syn prawdopodobnie już nigdy nie wróci z nimi do domu. Po zabezpieczeniu posesji Brian został przewieziony do biura szeryfa hrabstwa Mesa. Jego rodzice i brat również mieli zostać przesłuchani. Policja musiała teraz odnaleźć pozostałe szczątki Warrena oraz ustalić, dlaczego Brian wybrał właśnie jego i jak długo przygotowywał się do zabójstwa. 22:51 Rodzina Cowie od początku współpracowała z funkcjonariuszami. Brian senior zgodził się pokazać wszystkie przedmioty, które wyjął z zalanego samochodu oraz miejsca, w których je pozostawił. Dzięki temu policjanci nie musieli czekać na uzyskanie nakazu przeszukania i mogli od razu rozpocząć zabezpieczanie dowodów. Rodzice Briana zaczęli się też obawiać, że przed domem wkrótce pojawią się dziennikarze. Brian senior działał w lokalnym programie związanym z bezpieczeństwem nad wodą i kamizelkami ratunkowymi. 23:22 Dlatego był znany części mieszkańców, bał się, że ktoś szybko rozpozna rodzinę i powiąże ją ze zbrodnią. Policjanci zapewnili, że postarają się nie dopuścić przedstawicieli mediów w pobliże posesji. Poprosili również członków rodziny Cowie, aby na razie nikomu nie opowiadali o tym, co się wydarzyło. Śledztwo dopiero się zaczynało, a funkcjonariusze nie wiedzieli jeszcze, jak wiele miejsc i dowodów będą musieli zabezpieczyć. Terry nadal nie potrafiła uwierzyć, że człowiekiem siedzącym w radiowozie był jej własny syn. 23:54 Nie rozumiała, dlaczego Brian miałby zabić przypadkowego mężczyznę. Była w tak złym stanie, że czekała na kontakt ze swoim lekarzem. Funkcjonariusze kilkakrotnie upewniali się, czy nie potrzebuje natychmiastowej pomocy medycznej. 24:09 Droga, którą musieli pokonać od domu do biura szeryfa Hrabstwa Mesa trwała jakieś 8 minut. Brian przez większość czasu prowadził z policjantką zupełnie zwyczajną rozmowę. Kiedy jednak radiowo zbliżył się do jednego z wiaduktów, dziewiętnastolatek wskazał miejsce, w którym zaatakował Warrena. Wyjaśnił, po której stronie konstrukcji znajdowały się szczątki i za którym filarem doszło do zabójstwa. Informacje natychmiast przekazano innemu patrolowi. Funkcjonariusze pojechali pod wskazany wiadukt i szybko potwierdzili, że Brian mówił prawdę. 24:44 W pobliżu torów zauważyli ludzką rękę, a kawałek dalej odkryli kolejne części ciała. Na tym etapie przerwali poszukiwania, aby nie zadeptać śladów. Zaczęli fotografować teren, odgrodzili go taśmą i wezwali techników kryminalistyki. Do zabezpieczenia pozostawała również okolica Blue Heron Boat Ramp, ponieważ właśnie tam Brian miał wrzucić pozostałe szczątki do rzeki. Po dotarciu na komisariat 19-latek nadal zachowywał się spokojnie. Sam zwrócił uwagę, że policjantka prowadziła go bez kajdanek. 25:17 Funkcjonariuszka nie uważała ich za konieczne, ponieważ Brian od początku wykonywał wszystkie polecenia i nie próbował uciekać. Bez oporu przeszedł przez budynek i został zaprowadzony do pokoju przesłuchań. Jego rodzice czekali na zewnątrz, aż policjant zabierze ich do osobnych pomieszczeń. Śledczy mieli już przyznanie się Briana oraz ludzkie szczątki znalezione w jego domu i pod wiaduktem. Nadal nie wiedzieli jednak, czy cała jego relacja była prawdziwa. Musieli dokładnie zbadać odnalezione części ciała, ustalić tożsamość ofiary i odtworzyć wydarzenia z nocy z 27 na 28 lutego. 25:58 Brian podał nazwisko Warrena Barnesa, ale znał je wyłącznie z dokumentów znajdujących się w portfelu. Na tym etapie była więc to jedynie jego wersja. Policja musiała dopiero sprawdzić, kim był właściciel dokumentów, gdzie się znajdował i czy rzeczywiście to jego szczątki znaleziono w domu rodziny Coie. Odpowiedź miało przynieść zgłoszenie, które tego samego dnia wpłynęło na policję z centrum Grand Junction. Pewna kobieta martwiła się o swojego znajomego, który nagle zniknął i po raz pierwszy od lat nie pojawił się w pracy. 26:32 Nazywał się Warren Barnes. Tego samego poniedziałkowego poranka pracownicy agencji People Ready zauważyli, że jeden z ich stałych pracowników nie pojawił się po nowe zlecenie. Było to do niego zupełnie niepodobne, przez około 4 lata zawsze przychodził na czas, a jeśli z jakiegoś powodu nie mógł pracować, wcześniej o to informował. Mężczyzną, którego zaczęli szukać był 69-letni Warren Bruce Barnes. Pracownicy agencji wiedzieli, że niemal codziennie można go było spotkać za salonem sukien ślubnych Monique's Bridal w centrum Grant Junction. 27:09 Zadzwonili więc do jego właścicielki Monique Lanotti i zapytali, czy tego ranka pojawił się w swoim stałym miejscu. Ku ich zaskoczeniu nie było go tam. Monika od razu poczuła, że stało się coś złego. Warrena znała od około czterech lat i doskonale wiedziała, jak wyglądał jego dzień. Ostatni raz widziała go w sobotę, 27 lutego, około godziny 17. Żegnając się, ustalili, że spotkają się następnego dnia. Warren nie pojawił się jednak ani w niedzielę, ani w poniedziałek. 27:41 Nie wyglądało to na spontaniczny wyjazd. Warren nie miał samochodu, A na pracy bardzo mu zależało, ponieważ dzięki zarobionym pieniądzom mógł opłacać nocleg. 27:52 Gdyby planował zniknąć na kilka dni, niemal na pewno poinformowałby o tym agencja. Niepokój wzrósł jeszcze bardziej, kiedy Monique dowiedziała się, że jego portfel odnaleziono przy Blue Heron Boat Ramp. Pochylnia znajdowała się około godziny drogi pieszo od centrum. Warren nie odwiedzał tego miejsca, a ze względu na wiek poruszał się już wolniej. Nikt nie potrafił wyjaśnić, po co miałby wędrować nocą tak daleko nad rzekę. Monique zgłosiła więc jego zaginięcia policji. 28:22 Opowiedziała funkcjonariuszom o jego codziennych zwyczajach i przekazała im jego zdjęcia. Nie zamierzała jednak tylko czekać. Opublikowała fotografie również na Facebooku i poprosiła mieszkańców, aby zwracali uwagę, czy ktoś go nie widział. Post udostępniono 526 razy, a pod nim szybko zaczęły pojawiać się komentarze ludzi, którzy znali Warrena i martwili się o jego bezpieczeństwo. Bo prawda była taka, że ten człowiek w Grand Junction nie był animowy. 28:53 Najczęściej można go było spotkać na krześle ustawionym za salonem Monique. Pojawiał się tam codziennie, zwykle już około 6 rano. Siadał z książką i potrafił spędzić w tym miejscu wiele godzin. Wieczorem Monique chowała jego krzesło do sklepu, aby nie zajął go nikt inny. A kolejnego dnia znowu wystawiała je na zewnątrz. 29:14 Mieszkańcy nazywali Warrena Reading Man, czyli czytającym człowiekiem. Trudno było go pomylić z kimś innym. Miał długą siwą brodę, często nosił czapkę z daszkiem, kraciastą koszulę i dżinsę. Zwykle miał też przy sobie plecak, w którym nosił książki oraz cały swój podręczny dobytek. Warren nie posiadał stałego miejsca zamieszkania, dlatego wiele osób uważało go za bezdomnego. Monique podkreślała jednak, że nie spał każdej nocy na ulicę. Z pieniędzy zarobionych przy dorywczych pracach opłacał sobie pokój. 29:47 Jego sytuacja była więc bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać komuś, kto jedynie mijał go w centrum. 29:55 Podejmował się różnych prac. Pomagał przy montowaniu płyt kartonowo-gipsowych, pracował na dachach, sprzątał parkingi i przenosił pudła dla właścicieli sklepów. Nigdy nie prosił przechodniów o pieniądze i nikomu się nie narzucał. Jeśli mógł, to raczej on pomagał innym. Największą przyjemność sprawiało mu jednak czytanie. Regularnie chodził do biblioteki, interesował się historią amerykańskiego zachodu, lubił thrillery i westerny. Maria Johnston, właścicielka pobliskiej księgarni, przekazała mu przedpremierowe egzemplarze książek otrzymane od wydawców. 30:31 Uważała go za bardzo uważnego i inteligentnego czytelnika. Beth Baureli, która prowadziła sklep odzieżowy po drugiej stronie ulicy, wystawiała przed drzwi pudła z książkami do zabrania. Kiedy powiedziała Warrenowi, że może wybierać z nich tyle tytułów, ile zachce, był podobno autentycznie zaskoczony. Długo przeglądał dostępne egzemplarze, a później wybrane książki ostrożnie chował do plecaka. Warren lubił też przebywać na świeżym powietrzu i dokarmiać ptaki. Często kupował sobie kanapkę w subway'u, którą się z nimi dzielił. 31:04 Miał też swoje drobne rytuały, jak na przykład to, że jadł pączka i palił zawsze te same papierosy. Niektórzy znajomi podejrzewali, że zmagał się również z problemem alkoholowym, ponieważ widywali, jak sięgał do plecaka po butelkę. Nie zmieniało to jednak sposobów, w jaki traktował ludzi. Był też raczej wycofany, rzadko sam rozpoczynał rozmowę. 31:26 Monique wiedziała, że Warren miał przynajmniej jedno dziecko, ale ich kontakt był sporadyczny. Mieli rozmawiać raz na kilka lat, najczęściej przy okazji świąt. Kobieta nie znała nikogo z jego rodziny, do kogo mogłaby zadzwonić. Dlatego to właśnie ludzie pracujący w centrum rozpoczęli jego poszukiwania. 31:45 Jeden z ulicznych muzyków, znany jako Just Den, zapamiętał Warrena jako spokojnego i troskliwego człowieka. Uważał, że swoim zachowaniem pokazywał, jacy ludzie powinni być dla siebie nawzajem. Kiedy Monique zgłaszała jego zaginięcie, nie wiedziała jeszcze, że nazwisko Warrena pojawiło się już w zupełnie innym zgłoszeniu. W tym samym czasie policjanci przesłuchiwali 19-letniego Briana Cowie. Wkrótce potwierdzono, że szczątki znaleziono w domu rodziny Cowie i te pod wiaduktem należały do poszukiwanego 69-latka. 32:21 Jak się później miało okazać, Brian wybrał Warrena, ponieważ uważał go za człowieka, którego zniknięcia nikt nie zauważy i zdecydowanie pomylił się, tworząc to założenie, bo nieobecność tego człowieka dostrzeżona natychmiast. 32:37 Kiedy technicy zabezpieczali dom, samochód i teren pod wiaduktem, na komisariacie rozpoczęły się pierwsze przesłuchania. Śledczy rozmawiali osobno z Brianem oraz jego rodzicami. Chcieli ustalić, czy wcześniej pojawiały się sygnały wskazujące na to, że 19-latek może stanowić zagrożenie. Terry ponownie opowiedziała o problemach syna, które zaczęły się jeszcze w dzieciństwie. Wyznała, że Brian miał zdiagnozowane ADHD, spektrum autyzmu oraz depresję. I dodała również to, że lekarze zalecali dalsze badania ze względu na możliwość występowania objawów psychotycznych. 33:14 Ale do tej pory nie udało im się znaleźć odpowiedniego specjalistę. 33:19 Jednak Brian nie został bez opieki. Przez około półtora roku spotykał się raz w tygodniu z terapeutką pracującą z osobami w spektrum autyzmu. Choć później regularne wizyty przerwała sytuacja na świecie, kiedy trzeba było zostać w domach. Próbowano kontynuować te spotkania przez telefon, ale zdaniem Terry taka forma nie przynosiła większych efektów. 33:42 Matka przyznała, że z czasem zachowanie syna stawało się coraz trudniejsze. Zapytała nawet terapeutkę, czy Brian może zrobić krzywdę sobie albo komuś innemu. Kobieta nie potrafiła jednak jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie, wyłącznie na podstawie ich rozmów. W chwili zatrzymania Brian nadal przyjmował leki na ADHD oraz preparat o działaniu przeciwlękowym i przeciwdepresyjnym. 34:07 Terry przyznała jednak, że nie sprawdzała, czy syn je brał, ale każdego wieczoru o godzinie 22 przypominała mu o kolejnej dawce. Miała też poczucie, że liczba tabletek w opakowaniach się zmniejszała, dlatego zakładała, że syn stosował leczenie. Według jej wiedzy nie pił alkoholu ani nie zażywał narkotyków. Policjanci pytali również o problemy Briana w szkole. Jedna z sytuacji dotyczyła koleżanki, o której wiedział, że bardzo źle reaguje na gwałtowne dźwięki. 34:38 Mimo to podszedł do niej na korytarzu i celowo głośno klasnął tuż obok. Dziewczyna wpadła w panikę i zaczęła płakać, a Brian został zawieszony. 34:49 Innym razem jeden z uczniów przyniósł do autobusu szkolnego dwa komplety nunchako i zaproponował Brianowi jeden z nich w zamian za słodycze. Nunchako to takie dwa kijki połączone łańcuszkiem używane w sztukach walki. Ten kolega miał akurat dwie wersje, gumową i szklaną. Brian zdecydował się wybrać gumowy egzemplarz, ponieważ zdawał sobie sprawę, że ogólnie nie może z czymś takim przyjść do szkoły, więc wydawało mu się, że gumowy będzie lepszym rozwiązaniem. 35:19 Zdawał też sobie sprawę z tego, że jeśli zostanie z nim złapany, no to będzie miał kłopoty. Mimo tego wniósł go na teren szkoły i próbował ukryć przed nauczycielem. Ale ostatecznie wydało się, że ma przy sobie taką broń. Został za to objęty nadzorem, który później ukończył już bez kolejnych problemów. Terry uważała wtedy, że szkoła traktowała jej syna surowiej niż innych uczniów ze względu na jego wcześniejsze zachowania. Dopiero po zabójstwie zaczęła się zastanawiać, czy część sygnałów, które rodzina wcześniej przypisywała trudnościom społecznym, nie oznaczała czegoś więcej. 35:55 Szczególnie niepokojące z perspektywy czasu wydawały się jego makabryczne żarty i coraz większa fascynacja zbrodniami. Brian, jak wspomniałam, interesował się kryminalistyką, mówił też o wstąpieniu do wojska, a później chciał pracować przy badaniu miejsc zbrodni. Terry kupiła mu nawet podręcznik dotyczący zabezpieczania śladów. Liczyła, że w ten sposób pomoże mu wykorzystać zainteresowania w dobrym celu. Rodzice nie uznawali oglądania kryminałów i horrorów za sygnał zagrożenia. 36:27 Zaledwie tydzień przed zabójstwem Brian obejrzał milczenie owiec, ale dla Terry nie było w tym nic nadzwyczajnego. Sama znała ten film i wiedziała, że fascynacja fikcyjną historią nie czyni nikogo mordercom. Nie zauważyła również, aby syn krzywdził zwierzęta albo próbował odtwarzać oglądane sceny. Przeciwnie, był bardzo czuły wobec rodzinnych psów. Potrafił też okazywać miłość matce, przytulał ją i odpowiadał, że również ją kocha. Regularnie chodził do pracy, a poza problemami szkolnymi nie miał konfliktów z prawem. 37:02 Brian senior przedstawił podobny obraz. Jego syn od dziecka był samotnikiem, ale miał kilku kolegów, których ojciec uważał za porządnych chłopaków. Spotykali się w domu, grali w grę, pili dużo Pepsi i siedzieli do późna. Nic w ich zachowaniu nie wzbudzało większych podejrzeń. Ojciec nie wiedział również o żadnej bójce, w której Brian brałby udział. Syn nigdy nie zaatakował jego, Terry, Andy'ego ani rodzinnych zwierząt. Brian senior był przekonany, że wychowuje chłopaka, który, podobnie jak on sam, nie jest zdolny do przemocy. 37:38 Pamiętał jednak chwilę, kiedy spojrzenie syna stawało się zupełnie zimne. Wcześniej nie potrafił tego wyjaśnić i nie traktował tego jako ostrzeżenia. Dopiero siedząc na komisariacie zaczął patrzeć na te momenty inaczej. 37:54 Rodzice próbowali pogodzić dwa zupełnie różne obrazy tej samej osoby. Z jednej strony znali Briana, który pracował, przytulał matkę, kochał psy i spędzał czas z kolegami. Z drugiej właśnie usłyszeli, że ten sam człowiek zabił przypadkowego mężczyznę. Rozczłonkował jego ciało i ukrył część szczątków w swoim pokoju. 38:16 Brian senior zaczął też myśleć o tym, co się stanie z całą rodziną. Nosił dokładnie to samo imię i nazwisko, co syn, dlatego obawiał się, że mieszkańcy miejscowości, w której żyli, zaczną ich ze sobą utożsamiać. Martwił się reakcją bliskich Warrena oraz tym, czy rodzina będzie mogła w ogóle pozostać w mieście. 38:37 Szczególnie bał się o domowy punkt opieki prowadzony przez Terry. Był przekonany, że po ujawnieniu, co znaleziono pod ich dachem, rodzice przestaną przyprowadzać tam dzieci, a jego żona straci pracę. Miał poczucie, że w ciągu jednego popołudnia rozpadło się wszystko, co przez lata budowali. Policjant próbował go przekonać, aby na razie nie wybiegał tak daleko w przyszłość. Śledztwo dopiero się zaczynało i mogło potrwać wiele tygodni. Dla rodziców Briana nie miało to jednak większego znaczenia. 39:12 Wiedzieli już, że bez względu na wynik postępowania ich życie nigdy nie wróci do wcześniejszego stanu. W sąsiednim pokoju śledczy przygotowywali się do rozmowy z ich synem. Brian był już formalnie zatrzymany pod zarzutem morderstwa pierwszego stopnia. Został poinformowany o swoich prawach, ale zrezygnował z prawa do milczenia i zgodził się zeznawać bez obecności adwokata. Od początku nie próbował zaprzeczać. Ponownie przyznał, że zabił człowieka, którego wcześniej nie znał. 39:43 Był też gotowy bardzo szczegółowo opowiedzieć, jak doszło do zbrodni. Sposób, w jaki mówił o ostatnich chwilach Warrena, miał okazać się równie wstrząsający, jak sama treść jego wyjaśni. 39:57 Chłopak uznał, że skoro i tak trafi do więzienia, to nie ma powodu, by milczeć. Szybko jednak stało się jasne, że nie chodziło wyłącznie o współpraca. Brian mówił dużo i chętnie rozwijał kolejne wątki. Nie sprawiał wrażenia przytłoczonego tym, że kilka godzin wcześniej w jego pokoju znaleziono ludzkie szczątki. Momentami żartował, uśmiechał się i obserwował reakcję policjantów. Zachowywał się tak, jakby wreszcie dostał okazję, aby szczegółowo opowiedzieć o czymś, do czego przygotowywał się od dawna. 40:30 Sam uważał, że za zabójstwo spędzi w więzieniu najwyżej 15 albo 20 lat. Nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że morderstwo pierwszego stopnia może oznaczać, że już nigdy nie wyjdzie na wolność. Brian przyznał, że myśl o zabiciu człowieka towarzyszyła mu od około roku. Bardziej konkretny plan układał przez ostatnie 6 miesięcy. Nie chodziło o zemstę ani konflikt z konkretną osobą. Chciał po prostu przekonać się, jakie to uczucie odebrać komuś życie. 41:04 Interesowało go również ludzkie ciało i to, jak wygląda wewnątrz. Czytał w internecie materiały poświęcone znanym mordercom. Twierdził, że Ted Bundy i Zodiak przedstawiali zabijanie jako wyjątkowo silne doznanie. Nie wiadomo z jakich źródeł czerpał te informacje, ale właśnie w ten sposób tłumaczył, skąd wzięła się jego ciekawość. 41:25 Brian znał też historię Edda Kempera i potrafił wymienić stosowane w kryminologii typy seryjnych morderców. Zastrzegał jednak, że sam za takiego się nie uważał. Zaprzyczał również, aby zbrodnia miała dla niego jakieś podłoże seksualne. Przekonywał, że chodziło wyłącznie o ciekawość i chęć przeżycia czegoś, o czym od dawna myślał. 41:48 Nie zamierzał jednak wybrać zupełnie przypadkowej osoby. Szukał kogoś, kogo zniknięcie w jego przekonaniu nie zostanie szybko zauważone. Brał pod uwagę osobę w kryzysie bezdomności albo kobietę świadczącą usługi seksualne. Zakładał, że policja nie poświęci takiej sprawie zbyt wiele uwagi. 42:08 Od miesięcy mniej więcej raz na dwa tygodnie urządzał sobie nocne przejażdżki po mieście. Obserwował ulica, szukał ustronnych miejsc i zwracał uwagę na samotnych ludzi. 42:20 Przyznał, że czasami zauważał również kobiety, wobec których pojawiały się w jego głowie skrajnie różne wyobrażenia. Jedna część niego chciała nawiązać z nimi relacje, druga fantazjowała o ich śmierci. Nie twierdził jednak, aby wcześniej kogokolwiek śledził albo był bliski przeprowadzenia ataków. 42:42 Rok przed zabójstwem rodzice znaleźli przygotowany przez niego zestaw zawierający m.in. młotki, łopaty, noże, piłę, duże opaski zaciskowe i taśmę klejącą. Wtedy Brian przekonał ich, że zgromadził te przedmioty w zupełnie innym celu. Terry i Brian Senior postawili mu ultimatum. Miał wszystko wyrzucić, inaczej zawiadomią policję. Dopiero podczas przesłuchania przyznał, że zestaw miał posłużyć do skrzywdzenia człowieka. 43:13 27 lutego Brian nie przyjął leków i jak sam twierdził, znajdował się w bardzo złym stanie psychicznym. Wieczorem wsiadł do Forda i zaczął jeździć po mieście. W samochodzie znajdowały się około 45-centymetrowy kij oraz duży nóż kuchenny. Brian utrzymywał, że na co dzień woził je dla samoobrony, ponieważ nie ufał ludziom i nie czuł się bezpiecznie w tym mieście. Tej nocy jednak miał wobec noża zupełnie inne zamiary. Przez około półtorej godziny krążył po okolicy. 43:45 Po drodze zatrzymał się jeszcze na stacji benzynowej. Była pełnia, więc Brian uznał, że będzie dobrze widział pobocza i łatwiej zauważy samotną osobę. Krótko po godzinie 23 przejeżdżał pod wiaduktem niedaleko biura szeryfa. Nad nim biegła ruchliwa droga, natomiast poniżej znajdowały się spokojniejsza ulica i tory kolejowe. Filary zasłaniały część terenu, a hałas przejeżdżających górą samochodów zagłuszał dźwięki dochodzące spod konstrukcji. 44:17 Brian zauważył przy torach duży kształt przykryty brezentem. Zatrzymał samochód, podszedł bliżej i zorientował się, że pod materiałem śpi człowiek. Był nim Warren Barnes. Brian nie znał go i nic o nim nie wiedział. Wystarczyło mu, że Warren spał samotnie pod wiaduktem i wyglądał na osobę w kryzysie bezdomności. Uznał, że znalazł człowieka, którego szukał. Następnie wrócił do samochodu po nóż. Na każdą dłoń założył po kilka cienkich rękawiczek. 44:48 Podczas przesłuchania tłumaczył, że pojedyncza warstwa mogła być zbyt cienka i przepuścić ślad linii papilarnych. Zasłonił również twarz maską, częściowo po to, aby ukryć swoją tożsamość. Następnie podszedł do śpiącego Lorena, odsunął brezent i zaatakował. Skupił ciosy na jego szyi. W tym czasie zaskoczony mężczyzna się obudził i próbował zrozumieć, co się dzieje. Pytał napastnika, dlaczego to robi. Brian na chwilę przerwał i powiedział mu, że od dawna chciał zaatakować człowieka. 45:20 Potem kontynuował. Atak trwał od minuty do półtorej. Według późniejszych ustaleń Warren otrzymał od 30 do 40 ciosów w okolice szyi. Obrażenia były tak rozległe, że jego głowa została niemal całkowicie oddzielona od reszty ciała. Ryan opowiadał o tym bez widocznego wstydu czy przerażenia. Przyznał, że spodziewał się znacznie silniejszego oporu i był zaskoczony, jak łatwo zdołał obezwładnić ofiarę. Podczas przesłuchania usiadł nawet na podłodze, aby pokazać policjantom, w jakiej pozycji znajdował się nad Worynem. 45:57 Odtwarzał także gardłowe, przypominające warczenie odgłosy, które wydawał podczas zadawania ciosów. Tłumaczył, że działał w szale wywołanym podekscytowaniem i adrenaliną. Po zabójstwie bez wyraźnego powodu zaczął powtarzać słowa brudne i śmierdzące. Nie potrafił później wyjaśnić, dlaczego to zrobił. Uznał, że w tamtej chwili wypowiadał na głos wszystko, co pojawiło się w jego głowie. 46:25 W czasie ataku pod wiaduktem przejeżdżały samochody. Brian obawiał się, że któryś z kierowców może się zatrzymać. Pilary częściowo go zasłaniały, a pod konstrukcją było ciemno, dlatego nikt nie zareagował. Śmierć Warrena nie zakończyła jednak tego, co Brian zaplanował. Chciał zobaczyć organy wewnętrzne i przekonać się, jak wygląda ludzkie ciało od środka. Zaczął więc okaleczać zwłoki. Podczas przesłuchania opisywał później swoje obserwacje z dużą dokładnością. Momentami uśmiechając się tak, jakby relacjonował eksperyment, a nie to, co zrobił drugiemu człowiekowi. 47:04 Oddzielił od ciała głowę i kończynę. Niektóre z części pozostawił w różnych miejscach pod wiaduktem. Głowę umieścił w pudełku po pizzy, które zostało w jego samochodzie po kolacji sprzed kilku dni. Dłonie włożył do plastikowych woreczków z zamknięciem strunowym. Następnie przewiózł głowę i dłonie do domu. Ukrył je w plastikowym pojemniku w swojej szafie, dodatkowo owijając workami na śmieci. Pozostałą część ciała zostawił na razie pod wiaduktem. Po powrocie zaczął zacierać ślady. 47:36 Dokładnie umył nóż, przedmioty zabrudzone krwią wyrzucił, a ubrania włożył do pralki. Wybrał je dwukrotnie na intensywnym programie, aby pozbyć się rozprysków. 47:48 Później próbował zasnąć. Nie był jednak w stanie. I to nie przez to, że dręczyły go wyrzuty sumienia, ale przez to, że zauważył, że jedna z rękawiczek była rozdarta. Zaczął się więc obawiać, że na ciele Warrena pozostawił fragment odcisku palca albo materiał biologiczny. Postanowił więc wrócić pod wiadukt i pozbyć się najważniejszego dowodu. Przebrał się, załadował pozostałą część ciała Warrena do bagażnika i pojechał w stronę Blue Heron Boat Ramp. Około pierwszej w nocy zjechał Fordem na pochylnię prowadzącą do rzeki. 48:21 Ustawił samochód tyłem do wody, aby łatwiej wyjąć ciężkie szczątki z bagażnika. Do wody zepchnął je kopiąc, obserwował jak odpływają z nurtem i uznał, że skutecznie się ich pozbył. 48:35 Problem pojawił się, gdy chciał odjechać. Koła straciły przyczepność na mokrej i błotnistej pochylni. Im bardziej Brian próbował wydostać się na górę, tym głębiej Ford osuwał się do rzeki. 48:47 W końcu woda zaczęła wdzierać się do środka i po chwili samochód został całkowicie unieruchomiony. To właśnie wtedy Brian zadzwonił do rodziców i opowiedział im historię o nocnej przejażdżce, podczas której chciał spokojnie przemyśleć swoje życie. W rzeczywistości samochód utknął w rzece chwila po tym, jak próbował się pozbyć ciała Warrena. 49:09 Czerwona substancja wypływająca później spod tylnej tablicy rejestracyjnej nie była więc sztuczną krwią z zajęć z efektów specjalnych. Pochodziła z bagażnika, w którym Brian przewoził szczątki. 49:22 To tłumaczyło również jego niepokój przez kolejne kilkadziesiąt godzin. Bał się, że zostanie zdemaskowany. Wiedział, że na samochodzie pozostała krew, a głowa i dłonie nadal przechowywał w swoim pokoju. Do tego miał świadomość, że rodzice czasami zaglądali do jego rzeczy, więc mogli w każdej chwili je znaleźć. Śledczy zapytali go również, co zrobiłby, gdyby Terry nie otworzyła pojemnika. Brian twierdził, że gdyby udało mu się pozbyć wszystkich szczątków i uniknąć zatrzymania, prawdopodobnie nie zabiłby ponownie. 49:58 Utrzymywał, że chciał tylko raz sprawdzić, jakie to uczucie. Tego zapewnienia nie można było jednak w żaden sposób zweryfikować. Brian przez wiele miesięcy planował zbrodnie, przygotowywał narzędzia i podczas nocnych przejażdżek szukał odpowiedniej osoby. Gdyby nie utracił kontroli nad samochodem i gdyby Terry nie znalazła pakunków, policja mogłaby znacznie dłużej nie trafić na jego ślad. Samo przyznanie się Briana jednak nie wystarczało. Policja musiała teraz sprawdzić każdy element jego opowieści i zebrać dowody, które pozwolą później odtworzyć przebieg zbrodni przed sądem. 50:36 Teren pod wiaduktem został dokładnie przeszukany i zabezpieczony. Funkcjonariusze odnaleźli tam części kończyn Warrena pozostawione w różnych miejscach w pobliżu torów. Poszukiwania objęły również rzekę Colorado poniżej Blue Heron Boat Ramp. Mimo zaangażowania kolejnych ekip nie udało się jednak odzyskać tułowia, który odpłynął z nurtem. Śledczy zabezpieczyli również dom rodziny Cowie, rzeczy wyjęte przez Briana Seniora z zalanego Forda oraz sam samochód. Zbadano znaleziony nóż, a także ustalono, że w bagażniku pozostały ślady krwi Warrena. 51:12 Do tego dochodziły pakunki ukryte w szafie, wyprane ubrania oraz przedmioty, które Brian próbował oczyścić albo wyrzucić. 51:20 Jeśli chodzi o to, co Brian zamierzał zrobić z tymi szczątkami, to twierdził, że planował kupić duże metalowe wiadro po farbie, umieścić w nim głowę, szczelnie je zamknąć i porzucić przy drodze, bo on nie chciał się pozbyć osobno. Więc gdyby Terry nie znalazła tych pakunków, tak by pewnie było. W trakcie śledztwa ustalono również, że Brian interesował się informacjami dotyczącymi materiałów wybuchowych, paranoi, psychos i różnych zaburzeń psychicznych. 51:50 Nie udało się jednoznacznie ustalić, czy próbował w ten sposób zrozumieć własny stan, czy raczej zdobywał wiedzę, którą później mógł wykorzystać podczas badań. Na telefonie Briana znaleziono również notatkę, w której po zabójstwie oznaczył je jako pierwsze. 52:08 Prokuratura uznała ten zapis za kolejny dowód, że dziewiętnastolatek mógł rozważać następne zbrodnie. On sam jednak twierdził, że już więcej by nie zabił. Drócy z Breyana Cowie rozpoczął się 17 stycznia 2023 roku, niemal dwa lata po śmierci Warrena. Oskarżony miał już wtedy 21 lat. Wśród postawionych mu zarzutów było m.in. morderstwo pierwszego stopnia. Obrona nie kwestionowała, że to Brian zabił i rozczłonkował Warrena. 52:40 Najważniejsze pytanie dotyczyło jego stanu psychicznego w chwili popełnienia zbrodni. Oskarżony nie przyznał się do winy z powodu niepoczytalności. Aby taka linia obrony mogła zostać zaakceptowana, prawnicy musieli wykazać, że ze względu na chorobę albo zaburzenie psychiczne, Brian nie potrafił wówczas odróżnić dobra od zła lub nie mógł ponosić odpowiedzialności za swoje działanie. Obrona przekonywała, że ADHD, spektrum autyzmu, depresja oraz inne problemy psychiczne doprowadziły u niego do epizodu psychotycznego. 53:13 Zdaniem powołanego przez nią biegłego, taki epizod mógł rozpocząć się w chwili, gdy Brian zobaczył schronienie Warrena pod wiaduktem. Innego zdania było dwoje specjalistów badających go na zlecenie prokuratury. Nie stwierdzili oznak wskazujących, że przed zabójstwem, w jego trakcie albo bezpośrednio po nim, Brian stracił kontakt z rzeczywistością. Ich zdaniem rozumiał swoje zachowanie i wiedział, że było ono niewłaściwe. Prokuratura zwracała uwagę przede wszystkim na jego przygotowania. 53:45 Brian przez kilka miesięcy planował zabójstwo. Wybrał określony rodzaj ofiary, szukał ustronnego miejsca i zabezpieczył dłonie kilkoma warstwami rękawiczek. A potem po zbrodni umył nóż, dwukrotnie wyprał ubrania, ukrył części szczątków, wrócił po ciało, a następnie próbował wyrzucić je do rzeki. Każde z tych działań świadczyło o tym, że rozumiał konsekwencje swojego czynu. Gdyby nie wiedział, że zrobił coś złego, to przecież nie podejmowałby tylu prób, aby ukryć zabójstwo przed rodzicami i policją. 54:18 Podczas trwającego 12 dni procesu pokazano również zdjęcia z miejsca zbrodni. Materiały były tak drastyczne, że część ławników odwracała wzrok, a jedna osoba zaczęła płakać. Obrona poprosiła o wyłączenie jej ze składu, argumentując, że emocjonalna reakcja może wpłynąć na bezstronność. Sędzia odmówił, uznając, że płacz czy trudność w patrzeniu na takie fotografie były zrozumiałą reakcją i same w sobie nie oznaczały, że ławnik nie potrafi rzetelnie ocenić dowodów. Po zakończeniu procesu ława przysięgłych obradowała przez około dwa dni. 54:55 3 lutego 2023 roku uznała, że Brian był poczytalny chwili zabójstwa i ponosił pełną odpowiedzialność za swoje czyny. został uznany za winnego wszystkich czterech zarzutów, jakiemu postawiono, w tym morderstwa pierwszego stopnia. Kolejne dwa dotyczyły tego, jak oprzedł się z ludzkimi szczątkami i ostatni zacierania dowodów. Brian nie okazał żadnej widocznej reakcji, kiedy odczytywano werdykt. Zupełnie inaczej zareagowali bliscy i przyjaciele Warrena, którzy wypełnili salę sądową i przez niemal dwa lata czekali na rozstrzygnięcie. 55:32 Trzy dni po ogłoszeniu werdyktu, 6 lutego 2023 roku, Brian ponownie stanął przed sądem. Terry poprosiła, aby podczas odbywania kary zapewniono jej synowi odpowiednie leczenie psychiatryczne. Sam Brian nie zabrał głosu. 55:49 Sędzia podkreślił, że w ciągu 37 lat pracy w wymiarze sprawiedliwości, w tym 16 lat na stanowisku sędziego, była to jedna z najbardziej makabrycznych spraw, z jakimi kiedykolwiek się zetknął. Za morderstwo Warrena Brian został skazany na dożywotnie pozbawienie wolności bez możliwości wcześniejszego zwolnienia. Za pozostałe zarzuty otrzymał jeszcze dodatkowo 13,5 roku pozbawienia wolności. 56:17 Był więc to zupełnie inny wyrok niż ten, który przewidywał Brian, bo przypomnę, zakładał, że spędzi 15, a może najwyżej 20 lat w więzieniu. Sąd jednak zdecydował, że już nigdy nie odzyska wolności. 56:31 Wyrok zakończył sprawę Briana, ale dla mieszkańców Grand Junction historia Warrena nie skończyła się w sali sądowej. Wiadomość o jego śmierci wywołała w centrum miasta ogromny ból i oburzenie. To właśnie tam przez całe lata toczyło się niemal całe jego życie. Warren przychodził po nowe zlecenia, kupował kanapkę, czytał książki i dokarmiał ptaki. Pracownicy okolicznych sklepów przynosili mu kawę z dwoma łyżeczkami cukru, domowe wypieki, dojrzałe brzoskwinie i kolejne książki. Nie był dla nich anonimowym człowiekiem z ulicy, tylko częścią codzienności. 57:05 Ludzie, którzy go znali, najczęściej opisywali go jako spokojnego, łagodnego i bardzo skromnego. Nigdy o nic nie prosił. Pracował, kiedy tylko pojawiło się odpowiednie zlecenie i z zarobionych pieniędzy opłacał sobie pokój. Monique Lanotti napisała później, że Warren był wyjątkowy. Nie był też człowiekiem pozbawionym przeszłości czy rodziny, jak założył Brian. Przez całe swoje życie był związany z Grand Valley. Opowiadał znajomym, że w przeszłości pracował jako kowboj, miał żonę, córkę oraz wnuczkę. 57:38 Mieszkańcy chcieli, aby w centrum pozostało po nim coś trwałego. W listopadzie 2021 roku, w miejscu, w którym przez lata siedział z książką, Odsłonięto pomnik wykonany przez Kowala Tima Navina. Metalowa instalacja przedstawiała drzewo, puste krzesło oraz stos książek. Stanęła w przejściu obok salonu Monique, dokładnie tam, gdzie Warren spędzał wiele godzin na czytaniu. Na jednej z książek umieszczono jeszcze słowa, and you also, czyli tobie również. 58:10 Warren zawsze odpowiadał w ten sposób ludziom, którzy mijając go życzyli mu miłego dnia. Było to proste zdanie, ale mieszkańcy dobrze je zapamiętali. Tym samym udowodnili, że choć Brian myślał, że wybiera człowieka, którego zaginięcia nikt nie zauważy, to dla nich było wręcz przeciwnie i była to bardzo bolesna strata. Pomnik, który stworzono, by uczcić jego pamięć, ma pokazywać, że był tutaj ważny i że ktoś na niego czekał. 58:40 I to wszystkie informacje, jakie przygotowałam na temat tej sprawy. Jestem ciekawa, co Wy o niej uważacie. Z góry dziękuję za Wasze wypowiedzi, wszystkie komentarze. Dziękuję też za udostępnienie odcinka, łapki w górę, subskrypcje i całą Waszą aktywność. To bardzo pomaga w rozwijaniu podcastu. 59:00 Dzięki też za Wasze wsparcie, miłe słowa i wiadomości. A teraz życzę Wam dobrego dnia, dobranoc, do usłyszenia.